Özge Özay SökmenYazarlar

Huzurlu annelik hangisi; yetersizlik hissi mi, kabullenmek mi?

81b2ee56-a067-4971-b66e-3ca1512a89ec

Bilmiyorum daha önce söyledim mi, ben 2 kız çocuğu annesiyim. İki çocuğu olanlar bilirler bu sözü; “tek çocuk hiç çocuk, iki çocuk çok çocuk”. Aynen bu özetimiz.

Şimdi şöyle ki; kıskançlıklar, kavgalar, tartışmalar, yorgunluklar hepsi bir yana ama yetememe duygusu tek başına başka bir tarafa. 

Bu bahsettiklerimin hepsi geçiyor ama iki çocuğa aynı derecede anne oldum mu duygusu geçmiyor… Bu bir hap bilgidir. Tabi aynı şey baba için de geçerli…
Anneleri olarak bununla nasıl baş edeceğim konusu ise tam bir muamma. 

Biliyorsunuz kış mevsimi hastalık mevsimi. Bir de 2018 influenza ile başladı. Beta ile devam ediyor. Bütün bu hastalık süreci çocuklarda sırayla gerçekleşti. Önce büyük kızım beta oldu, sonra küçük influenza oldu, sonra büyük tekrar boğaz enfeksiyonu geçirdi. Bütün bunlar olurken hasta olan çocuk evde, sağlıklı olan okulda. Akşam da çok büyük sevgi yoğunluğu içinde kardeş sevişmeleri görünümünde mikrop paylaşımı. 

Hasta olan çocuk ile ilgilenilirken, öbür çocuk hep “Boynu Bükükler” filmini çeker. Ben ise kafayı yastığa koyunca bunun vicdanını yapıyorum. Neden? Halbuki hala ve aynı seviyorum ikisini de. Onunla da ilgileniyorum. Ben hastalandığımda ilgi beklemiyor muyum sevdiklerimden? E bu neyin kafası o zaman. Geçer gider, günler geçer, yıllar geçer, zaman akıp geçer. Çocuklar büyür, başka vicdan azapları eklenir. Asıl sorguladığım şey, neden bu yetememe duygusu. Onu sorgulamak hatta sorgulatmak istiyorum. Sorgularken de yanıtını bulmak buldurmak belki de…

Biz anne olduğumuzda başlıyor her şey ya, hep çok bilen ve konuşan 3. kişiler var; emiyor mu, bu çocuk aç galiba, bu ay zayıfladı bu, besleyemedik çocuğu, üşüyor, eller buz, uzar gider liste. Bu dış sesler o kadar çok ki emzirme dönemi bitiyor, okul çağına geldiğinde çocuklar, bir bakmışız o dış sesler iç ses oluvermiş. O kadar maruz kalmışız ki bu seslere, duymasak da iç güdüler kendisi üretiyor. 

Peki ne yapmalı? Nasıl baş etmeli bunlarla? 

Ben size söyleyeyim. Kulaklar kapanacak, dış sesler susturulamasa da duyulmayacak. İç ses dinlenecek, iç ses neler mi diyecek:

1- Ben çocuklarım için yeteri kadar iyi bir anneyim,

2- Ben ikisini de aynı seviyorum,

3- Evet Derin daha rahat bir çocuk, Duru zor bir çocuk. (Çocukların farklılıklarını söylemek lazım hatta bazen bir çok kez. Çocukların da mizaç farklılıkları var. Bu size yakın ya da kolay olan karakterle iyi anlaşmanıza sebep olabilir. Biriyle daha kolay iletişim kurmanız ise başlı başına bir yetersizlik hissi sebebidir.)

4- Çıldırmak benim hakkım,

5- İdare etmek zorunda değilim her zaman baş etmek zorunda değilim. İşler bazen altından kalkamaz hale gelebilir ve bunun sebebi BEN olabilirim. Bu çok NORMAL.
Bunları bağıra bağıra söylemek gerek bazen. 

Deneyin derim. Sonra konuşuruz.

Özge Özay Sökmen