Ayşe Özay Ekmekçi

Son Söz

son söz layer-1

TALİHSİZ AÇIKLAMALAR SERÜVENİ

Oğlum için devamlı gittiğim özel bir hastanede yaşadığım iki farklı olaydan bahsedeceğim. Hastane Türkiye’de hatırı sayılır yaygınlıkta ve saygınlıkta diyebileceğim güzel ülkemizin en iyi hastanelerinden bir tanesi. Aşı için spontane randevusuz gittik, o da ne doktorumuz yok (!) sorun mu değil!!! Çünkü o hastanenin bütün hekimlerinin görevi gelen hastaların işlemini yapmaktır. Sonuçta bir yemin ediliyor, ya da biz öyle zannediyoruz.

Randevusuz geldik kaydımızı açtırdık muayene olmayacağımızı sadece 5DK’LIK BİR AŞI YAPTIRACAĞIMIZI SÖYLEDİK. Araya sıkıştırılmak başka insanlarının haklarına girmektir, biz ne yaptık önümüzdeki 4 küçük çocuğun 20’şer dakika muayene olmalarını bekledik. 4 yaşındaki bir diğer ufaklığı oyalayarak olması gereken bu mu? Bence EVET. Sıra bize geldi değerli nöbetçi hemşire Elif’ten sonra sıranın bizim ufaklıkta olduğunu söyledi. İçeri girmek üzere hazırlandık. Bizden sonra tam 3 ufaklık daha dahil oldu bekleme sırasına, tabii 1,5 saat aynı bekleme salonunda olunca kim geldi kim bekliyor doğal olarak ezberliyorsunuz istemsizce. Doktorun kapısına yaklaştık AMAN TANRIM O DA NE? Bizden sonra gelen bir aileyi aldılar doktor beyin odasına… HASTA ACİL MİYDİ? Bilemiyorum söylemediler… MÜSAADE İSTEDİLER Mİ? Hayır. Hemşire hastanın mazeretini bildirip müsaade istemiş olsaydı, “biz burada 1,5 saattir 5dk’lık bir aşı için bekliyoruz aciliyeti umurumda değil SIRA BİZDE…” diyecek kadar anlayışsız ebeveynler değiliz tabi ki buyursunlar 15-20dk daha bekleriz” derdik. ÖYLE Mİ OLDU? Hayır… Girdiler içeriye, onlar doktorun odasına biz de hastanenin kapısından doğru dışarıya…

Ertesi gün kendi doktorumuzdan randevu aldık aşımızı kendi randevu saatimizde olduk. Şikayet ettik mi tabii ki ettik. Sonuç hastane yetkilisinden bir telefon geldi olay nasıl oldu dediler aynen anlattım, ikinci sorusu “randevunuz var mıydı?” SONUÇ… Cevapsız… Değerli anneler, babalar hani siz küçücük çocuklarınıza saygıyı kaydırakta sıra beklemeyi öğretiyorsunuz ya üzgünüm önce bazı annelerin babaların öğrenmesi gerekiyor… Diğer bir zaman diğer bir muayene, bu sefer yine randevumuz var tam randevu saatinde (dakika gecikmez çok acil bir şey olmadıkça hayatım boyunca hep dakik bir insan olmuşumdur…) doktorumuzun kapısının önünde bekliyoruz. Sarkmalar oluyor, bu da doktorun hatası değil! 15dk geçti hala bekliyoruz kapının önünde bizden önce bir hasta var o girecek arkasından biz gireceğiz. Derken Derken Derken bilin bakalım ne oldu? Bir anne ÇAT PAT açtı kapıyı girdi içeriye, NE SAYGI AMA… Arkasından hemşire hanım koştu “HANIMEFENDİ HANIMEFENDİ” Hanımefendi: Hastasıyım Dedi ve girdi arkasından çantalarla çocukla paltolarla eşi girdi içeriye. Hemşire hanımla göz göze geldik ellerini açtı havaya, bizden önceki hasta ufaklığın babası ile göz göze geldik donduk kaldık. Kimse bir şey demedi, HİÇ KİMSE!!! Girdiler muayene oldular çıktılar. ARKADAŞLAR… Hepimiz EŞİTİZ. Kimseyi kimseden üstün kılan bir ırk-ı Üstün kılan bir mevki-si Üstün kılan bir gelir-i Üstün kılan gen-i Üstün kılan kan-ı Üstün kılan her hangi bir sebep-i OL-MA-MA-LI Şimdi gel de bizim ufaklığa sıra beklemeyi saygıyı öğret? İNSANLARIN BİRBİLERİNE SAYGI DUYDUKLARI BİR GELECEK İSTİYORUM… Sadece 2017’den değil bütün zamanlardan, Sadece çocuklardan değil yetişkinlerden İNSANLARDAN… Hoşça kalabilirseniz buyrun…