Ayhan Yalçınkaya

Bir İhbar Mektubu


Pazarda, markette, alışverişte,

Her yerde,

Bu yaş civarı çocuklar ne zaman karşılaşsalar,

Birbirlerine o dikkatli bakışı atıyorlar.

Onca dikkatlerini çekebilecek şey varken çevrede,

Onlar birbirlerini gözlüyor hemen.

Birbirlerini fark ediyorlar…

Sanki farklı bir ülkede beklenmedik şekilde denk gelmiş aynı halktan insanlar gibi,

Sanki yaşadıkları büyüklerin dünyasında tek bir milletmişler gibi,

Sanki gizli bir topluluk yada örgütün üyesiymişler gibi,

Hemen birbirlerini tanıyorlar.

Bir dil konuşamasalar bile,

Bir şekilde yakınlaşmayı, bir araya gelmeyi beceriyorlar.

Aslında bu gizli topluluğun nasıl işlediğini anlamak biz büyükler için çok zor!

Çünkü;

Bu gizli topluluk bütün canlıları bir görüyor. Ülke, renk, ırk, inanç ayırmıyorlar…

Hayvanları kendileriyle tamamen bir görüyorlar. Bizim yaptığımız gibi insan ırkına kaynak ve dünyaya dekorasyon olarak görmüyorlar…

Bir lisan bilmiyorlar, bilenleri de çok kullanmıyor. İletişime girmeleri, niyet göstermeleri için bakışlar, kısa sesler yetiyor onlara. Lisanların iletişim kadar iletişimsizliğe de sebep olduğunu bilir gibiler…

Bizler gibi bazen tartışıyorlar ama bir dakika sonra tartışmış olmaları artık ‘geçmiş zaman’ oluyor. Hafızalarında tartışmaları, kavgaları, zaferleri, malubiyetleri, savaşları tutmuyorlar.

Rekabet nedir bilmiyorlar…

Çekememezlik, başkasının kötülüğünü isteme, yalan gülüşler, arkadan konuşmalar… Hiç biri onlara göre değil.

Bu sayede hayatlarının neredeyse tamamını biriyle kavgalı, kızgın, stresli olarak geçirmemiş oluyorlar…

Ve bizim hayatlarımızı bu davranışlarla harcadığımızı bilmiyorlar. Çünkü başkalarının hayatlarıyla değil sadece an’ı yaşamakla ilgileniyorlar…

Sahip oldukları değerler bizden çok daha evrensel…

İşte böyle gizli bir örgütün varlığını fark ettim,

Hepimiz onlara daha çok dikkat etmeliyiz…