Ayhan Yalçınkaya

Yanında

 

Belki yolda ölmüş güzelim küçük bir tırtılı görüp günlerce üzüldüğün zaman

Ama insan dolu çevrende “karıncaya bile, tırtıla bile” diyerek ‘can’ ın kıymetini kıyaslayan anlayış yüzünden üzüntünü kimseyle paylaşamadığında,

Belki evde, belki işte ya da başkalarıyla başka ortamlarda

Gösterdiğin onca çaba, yaptığın onca iş, onca özveri, hissettiğin onca samimiyet görülmediğinde, görmezden gelindiğinde hatta hatta sana karşı kullanıldığını hissettiğinde,

Belki bir anda durup “ben ne yapıyorum?” diye merakla bu noktaya nasıl geldiğini bilmemenin karmaşasını yaşadığında,

Belki cevabı olmayan bir yığın soruyla kafanı doldururken bulduğunda kendini, üzdüğünde, ezdiğinde kendini,

Ya da

Belki neden veya nasıl olduğunu bilmediğin, içinin mantıksız ama çok güzel bir umutla, mutlulukla dolduğunu hissettiğinde,

Belki sabah uyanıp dün gözünde o kadar büyüyen sorunların bugün hiç o kadar büyük olmadığını hissettiğin zamanlarda,

Belki perdeyi açtığında yüzüne vuran güneşle ya da yaptığın sporun ardından harika hissettiğinde,

Belki hiç beklemediğin bir zamanda hiç beklemediğin bir yerden aldığın güzel bir haberle sevindiğinde

Yanında olacak,

Senle birlikte sevinecek seninle birlikte üzülecek

Bir dostun var artık!

Onu,

Onun sana verdiği sevgiyle,

Onu,

Onun gözlerinde gördüğün mutlulukla

Büyüt…