blogger

KategorisizSöyleşi

@bugundederdımbu Instagram’ın sivri dili

IMG_8416 2

Bloggerlar var, fenomenler var, influencer'lar var, para kazananlar var, uzman var, doktoru var, Instagram'da yok yok. peki kim gerçek kim sahte, kime güveneceğiz, güvenmeli miyiz? Instagram'da karşıma çıktı, aslında o hepimizin içindeki ses... Gördüğünüz, abartı, gösteriş ve sahte hesaplarla dalga geçiyor aslında hiciv yapıyor. Gelin bakalım, nereden çıkmış bu @bugundederdimbu? Moi Çocuk: Merhaba, nereden çıktı bu @bugundederdimbu ? @bugundederdimbu: Biraz arkadaş sohbetinden aslında. Birbirimize gün içinde link atıp "Şuna bak ya!" "İnanamıyorum bu ne böyle" dediğimiz şeyleri paylaşırken bulduğum bir deyim; "Bugün de derdim bu." Öyle başladı her şey. Sonra çok sıkıldığım bir akşam, whatsapp listemdeki o birkaç kişiye göndermek...

Özge Özay SökmenYazarlar

Takip ettiğinden sorumlusun

802a7789-b335-4989-b38f-dc1ab578f406

Bazen kendimi çok öfkeli hissediyorum. Neye biliyor musunuz? -mış gibi yaşayanlara ve onların peşinden sürüklenenlere.  İnsan herkesi kandırabiliyor da kendisini asla.  Kimlere özeniyorsunuz, kimlerin yaşamları size cazip geliyor, hangi hesapları takip ediyorsunuz, sosyal medyada ne kadar vakit geçiriyorsunuz, kapattığınızda kaç hayatın yükünü almışsınız sırtınıza. Hiç düşündünüz mü bunları? Biraz daha açayım, insan başkalarının hayatına bakarak ilerleyemez. İlerlemek her zaman mesleki, kariyer anlamında ilerleme değildir. Bireyin iç huzuru, geçirdiği vaktin kalitesi, düşündükleri, okudukları, öğrendikleri hepsi ilerlemeyi sağlayıcı şeylerdir.  Günümüzde hala sosyal medyayı sadece sevdikleriyle, arkadaşlarıyla aile fotoğraflarını paylaşmak için kullanan x ve y kuşakları var. Ama bir de “davranış motifikasyonları imparatorluğu”...

Özge Özay SökmenSöyleşi

O bir anne… O bir fenomen… O bir “hihieved”… Sorularımızı cevaplandırdı, Emiyor mu?

Moi Çocuk: Hande merhaba, ‘hihieved’ nasıl ortaya çıktı? Hande Birsay: Kerem birkaç aylıktı. Doğum iznim henüz bitmemiş, ne yapacağımı bilemez halde salondaki koltuğa yığılmış oturuyordum. Bir anda karşımda dikilen neon renkli plastik çitleri gördüm. Ben bu çitlerden asla almayacaktım. Çocuğum keşfederek büyüyecekti. Ayrıca alsam bile odasında dururdu; salon ortak alandı. Bir evde çocuk var diye evin her köşesi çocuk tarafından işgal edilmiş olamazdı, özel alanlarımız vardı. O kokulu mumlar her akşam yanmaya devam edecekti. Sonra üstüme baktım; kusmuk lekeli, yakası bağrı kaymış bir tişört. Anne olmak, bakımsız olmak demek değildi, olmamalıydı. Annemle çok yakın da oturmayacaktım. Üst katında oturuyoruz ve...